Geschreeuwd en goedgekeurd: ‘Fuck fake’

Fuck natte broeken en fuck verkeerslichten die op oranje springen als ik eraan kom. Ik zweer het, in mijn hoofd vormde zich al een beginnende complottheorie tussen alle Antwerpse verkeerslichten die ik hier uit de doeken wou doen, tot ik besefte dat mijn brein weer deed waar het goed in is: afdwalen. Want ik wou het eigenlijk over iets anders hebben: fuck fake.

giphy-1

Ik zeg het nog eens, omdat het niet alleen lekker bekt, maar ook lekker schrijft: fuck fake. Het is de baseline van online magazine Charlie. In your face en er geen doekjes om windend. Een beetje zoals Jozefien Daelemans – bezielster van Charlie – voor een volle Pop Up Class stond vanavond, zij het met ietwat knikkende knieën in het begin. Voor niks nodig Jozefien, het verhaal van Charlie is straf en overtuigend genoeg om een hele Opera stil te krijgen. Het leek zelfs of de bussen op de Rooseveltplaats even stopten met ronken.

Ik ga het verhaal van Charlie niet herhalen, dat doet Jozefien veel beter en hey, dan had je zelf maar uit je luie zetel moeten komen. Waar ik het wel over wil hebben, is iets dat aan bod kwam tijdens de vragenronde. De clicks op de website. Waar ze vandaan kwamen en welke ‘trucjes’ Charlie gebruikte om mensen zover te krijgen hun stukken te lezen. Dat was de vraag. Charlie klokt af op zo’n 50 000 lezers in een mindere maand, 200 000 in een goede, als ik het me nog goed herinner. Mooie cijfers, dat zeker. Maar het strafste eraan: ze kwamen er allemaal doordat hun lezers de stukken zelf deelden op Twitter of Facebook. Mijn mond viel er bijna van open. Nu ja, niet helemaal, want er zat net een Pop Up Class-cupcake in. Ze waren heel lekker trouwens.

marnie-eating

Terug naar die cijfers. En hoe het voor een copywriter als mezelf, werkend in een digitaal bureau* verdomd straf zou zijn om hetzelfde effect te bereiken voor de merken waarvoor ik werk. De realiteit is dat er vandaag al een aanzienlijk bedrag achter een simpele Facebook-post moet zitten vooraleer ook maar iemand hem te zien krijgt, laat staan deelt. Dat komt deels door de commerciële slokop die Facebook vandaag de dag is, maar dat komt ook deels door de content zelf. Merken willen maar één ding: hun boodschap zo duidelijk mogelijk overbrengen. En dat staat helaas vaak gelijk aan ‘letterlijk’ overbrengen. En dus word ik meer dan me lief is, gedwongen om mijn schrijfsels om te vormen tot commerciële gedrochten. Om daarna te horen dat we er ‘toch nog wat meer budget tegen aan moeten smijten’ omdat de post in kwestie de gewenste reach niet behaald heeft. Een dikke vette ‘deeeeuh’ is op zijn plaats. Natuurlijk wordt het niet geshared of geliked, je lezers hebben er niks aan. Toegevoegde waarde: nul. Op deze manier doe je exact wat kijkers ertoe aanzet TV-reclame door te spoelen: schreeuwen (zoals Jozefien het omschreef) en daarna je hoofd omdraaien.

giphy-2

Het is iets dat merken maar niet lijken te beseffen. Ook niet als de experten die net daarom werden aangenomen, dat duidelijk proberen te maken. Want ook hier is de realiteit dat het bureau dat verantwoordelijk is voor mijn maandelijkse pay check, werkt in opdracht van een merk. En er dus financieel van afhankelijk is. Wat inhoudt dat de creatieve carte blanche die ons beloofd wordt aan het begin van project, er eentje is met beperkingen en zo al snel een carte grise wordt.

Is het dan aan die andere partij om zijn mond open te trekken? Lezers, kijkers, klanten, … ‘HEY MERK, WAKKER WORDEN! ’T WERKT NIET MEER.’ En ja, dat mag in caps lock. En dan rijst de vraag of die er nog genoeg om geven om terug te schreeuwen…

*Sorry Geert, ik weet dat je deze term niet graag hoort.

Advertenties

3 gedachtes over “Geschreeuwd en goedgekeurd: ‘Fuck fake’

  1. Jozefien zegt:

    Hey Anke,
    leuke blog! Ik geef je even de link mee van die online trendwatcher die me vertelde over dat luisteren: http://www.onlineslimmerik.nl/ Als je de kans hebt hem te zien, zeker doen! Ik denk dat er nog veel evangelisering nodig is om de mindset van merken en adverteerders te veranderen, maar is wordt steeds duidelijker dat het niet meer kan op de ouden manier, toch?
    En qua cijfers is het tss de 50.000 en 200.000 bezoekers per maand (en niet per week). Haha, dat zou echt vet zijn.
    Groetjes!
    Jozefien

    Like

    • ankevangoethem zegt:

      Hey Jozefien,

      Bedankt! Wat je gisteren vertelde klonk zo herkenbaar, dat dit er even uit moest. Het kan ook anders. Charlie Magazine is het bewijs daarvan. ’t Is iets dat we onze klanten al even proberen duidelijk maken, maar doordringen doet het maar druppeltjesgewijs. Het is in ieder geval een strijd (wauw, dat klinkt zo heldhaftig) die we dagelijks voeren. Thanks ook voor de tip. Ik kende Patrick Klerks nog niet.
      Die cijfers, oeps… ik pas ze direct aan. Ook al zijn ze per maand, mijn mond valt er nog altijd van open (en deze keer zit er een rijstkoek in, wat een zicht). Maar wat mij betreft, go Charlie go!

      Groetjes,
      Anke

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s